bevallingsverhaal Natasja (2)
Persoonlijk

Mijn bevallingsverhaal

24/02/2021

Inmiddels is het alweer ruim een half jaar geleden dat ik bevallen ben van onze prachtige dochter Bo. En wat doet ze het goed. Lezen jullie mee met mijn (positieve) bevallingsverhaal?

De weken van mijn zwangerschap vlogen voorbij. Iedere week had ik van alles te doen. De babyuitzetlijst afwerken, het kamertje klaar maken, alles wassen. Tot week 38, want toen was eigenlijk alles zo goed als klaar voor komst van de baby. Het was begin augustus (2020) en er was deze week een hittegolf. Mijn man was een paar dagen vrij, dus we gingen op donderdag en vrijdag gezellig naar het strand. Op vrijdag waren we met mijn schoonzus en haar kinderen op het strand en de mannen lagen op een bedje in het water. Maar het was eb en het water lag heel erg ver. Ineens voel ik een steek onderin en grapte ik nog met mijn schoonzus “stel dat het nu begint, dan kunnen we de mannen niet bereiken en het is veel te ver lopen om ze te halen.” “Dan pakken we de auto en zijn we weg” zei mijn schoonzus. 

Voorteken

Die avond voel ik een menstruatieachtige pijn en ik heb stiekem het gevoel (of eigenlijk hoopte ik het vooral) dat het snel gaat gebeuren. Het is volgens mij een uur of 1 ‘s nachts dat ik naar de wc ga en het is net alsof ik menstrueer. Ineens schiet me iets te binnen dat ik heb gelezen en ga naar mijn man die op bed ligt en zeg ‘”Schat, ik ben de bloedprop verloren”. Ik bedoelde hiermee natuurlijk de slijmprop. Ik zei dat ik redelijk wat bloed had verloren, waarop mijn man vroeg: “Is dat normaal” ? Dat wist ik eigenlijk ook helemaal niet. Ik trok wit weg en dacht ineens, er zal toch niks met de baby zijn? Ik was op dat moment bijna 38 weken zwanger. Mijn man belde de verloskundige en die was er gelukkig snel en weet ons gerust te stellen. We luisteren naar het hartje en alles klonk goed. Ze zei dat het bloedverlies normaal is, waarschijnlijk is het een bloedvaatje dat gesprongen is. Ze zegt ook dat de bevalling op gang zou kunnen komen, maar dat het ook nog zomaar 2 weken kan duren. Ze gaat weg en vraagt alleen nog even of ik de volgende ochtend wil bellen om te laten weten hoe het gaat met het bloedverlies. 

Die ochtend verlies ik nog steeds bloed, maar wel minder. Ik bel de verloskundige en die vraagt of ik toch even naar het ziekenhuis wil komen om me toch voor de zekerheid even na te kijken. In het ziekenhuis wordt er een hartfilmpje gemaakt en eigenlijk is alles gewoon goed. De verloskundige die dienst heeft zegt nog dat de verloskundige die me ‘s nachts had gezien wel dacht dat het zou doorzetten, maar helaas. Verder was er geen enkel teken van het begin van de bevalling. Ik heb bij thuiskomst enorm gehuild (hormonen!). Stiekem had ik gehoopt dat de baby zou komen. Alles was in huis en ik was er klaar voor. De dag erna was mijn bui weer gezakt en stelde ik me erop in dat het nog 2 weken zou kunnen duren (of 4, want mijn familie was er heilig van overtuigd dat ik over tijd zou gaan, omdat ik zelf ook 12 dagen te laat was).

Vruchtwater

Het is dinsdag 11 augustus, vier dagen na het verliezen van de slijmprop. Ik word rond 7:00 uur wakker en het slijm, dat ik nog steeds verloor, was ineens waterig. Ergens spookt er wel door mijn hoofd dat het vruchtwater zou kunnen zijn, maar dat zette ik snel uit mijn hoofd. Het zal nog wel bij de slijmprop horen. Mijn man komt ‘s avonds thuis en als ik het tegen hem vertel, vind hij dat ik de verloskundige moet bellen. Er komt een verloskundige langs en met een snelle test komen we erachter dat het inderdaad vruchtwater is. Er moet ergens een klein scheurtje in de placenta zijn ontstaan, waardoor en steeds een scheutje vruchtwater vrij komt. Als je vliezen gebroken zijn na 37 weken zwangerschap, moeten de weeën binnen 24 uur beginnen, anders word je ingeleid. Alles werd dus geregeld voor een inleiding de ochtend erna en de verloskundige ging naar huis. ‘s Avonds begint het een beetje te rommelen en we besluiten om 22:00 uur naar bed te gaan. Een gek, maar ook leuk en spannend idee dat je weet dat het hoe dan ook morgen zal gaan gebeuren! 

De geboorte van onze prachtige dochter Bo

Het is begonnen

Het is 2:00 uur ’s nachts en als ik duidelijk en regelmatig steken voel, weet ik dat het is begonnen. Ik ga onder de douche staan, terwijl mijn man de verloskundige belt. Het douchen verlicht het gevoel niet echt en ik kom onder de douche uit. Als de verloskundige er is, controleert ze mijn ontsluiting. Die was 3 centimeter. Het was dus duidelijk begonnen. Ik vond het moeilijk een fijne positie vinden om de weeën op te vangen. Rechtop zitten op een harde ondergrond was voor mij het fijnste. Ik voel me plotseling niet lekker en moet een aantal keren spugen. De verloskundige adviseerde me om niet te lang te wachten met naar het ziekenhuis te gaan (daar wilde ik bevallen), want de weeën zullen sterker worden en elkaar sneller opvolgen. Het was een hele opgave om van onze slaapkamer boven naar de auto te komen. Rond 3:30 uur reden we naar het ziekenhuis. Aangekomen bij het ziekenhuis werden we naar onze kamer begeleid. 

In het ziekenhuis vond ik ook maar moeilijk een goede houding om de weeën op te vangen. De zuster adviseerde me om douchen te proberen en dat was een goede zet. Een uur zat ik onder de douche, of misschien wel langer. Ondertussen werd de verloskundige, die na het bezoek bij ons thuis weer naar huis was gegaan, gebeld.

Het is volgens mij een uur of 6:00 uur toen ze mijn ontsluiting weer wilde controleren. Hiervoor moet ik me wel van de douche naar het bed verplaatsen. Ook dit vond ik weer een hele opgave met de harde buiken. 5 centimeter ontsluiting. Dus in ruim 3 uur was er 2 centimeter bij gekomen. Zelf vond ik dat best een tegenvaller en zag ik het niet zitten om te zonder pijnbestrijding door te gaan tot ik op 10 centimeter zou zitten, want ik ging er vanuit dat het dus nog wel een paar uur duren, dus besprak ik de opties voor medicatie met de verloskundige. We besloten voor een ruggenprik te gaan. Het OK werd gebeld en dan duurt het nog best wel een poosje voordat je mag komen. Inmiddels was het ruim 7:00 uur geweest en werd mijn bevalling overgedragen op de gynaecoloog, omdat mijn vliezen meer dan 24 uur gebroken waren. (En dan wordt een bevalling medisch).

Ruggenprik

Toen ik om 8:00 uur werd gehaald voor de ruggenprik zat ik op ruim 6 cm ontsluiting. Mijn buik was hard en voelde erg pijnlijk aan. In de ok moest ik rechtop komen zitten voor de ruggenprik. Dat was absoluut geen pretje, maar ik wist dat de pijn snel zou verdwijnen. Toen ik terugkwam in onze kamer, waar mijn man zat te wachten, voelde ik niets meer van de weeën. Fijn! Tijd om even bij te komen. Ik probeerde een beetje te slapen en gelukkig lukte dat aardig. In je kamer ben je het grootste gedeelte van de tijd met zijn tweeën. De zuster komt af en toe langs om te checken of alles nog goed gaat.

Weeën opwekkers

Het was rond 12:00 uur toen de zuster mijn ontsluiting nakeek. Ik zat ik op 7 centimeter. Er was in vier uur tijd dus bijna niets gebeurd. Toen werd er besloten om weeën opwekkers te geven. De afgifte werd ieder half uur langzaam opgehoogd. Heel lang voelde ik niets van de weeën. Dat was op zich fijn, maar je bent er natuurlijk niet voor niets en je wilt het liefst zo snel mogelijk je baby in je armen hebben. Remco was erg lief. Hij zorgde voor drinken en koude washandjes als ik daar om vroeg. De zuster kwam het infuus met antibiotica (vanwege langdurig gebroken vliezen) wisselen. Ik vroeg haar meteen om de weeën opwekkers weer iets hoger te zetten, omdat ik nog steeds niets voelde. Ze zei met een glimlach “Er maar weinig zijn die vragen om hem hoger te zetten. ;-)”

Op een gegeven moment voelde ik de weeën er licht doorheen komen. Toen de zuster mijn ontsluiting checkte zat ik op 9 cm. Dat ging ineens snel! De zuster zei me toen dat ik maar moet roepen als ik persdrang begin te krijgen. We zijn er bijna, jeej!

Ons wonder, Bo

Laatste loodjes

Ik twijfel, maar toen ik dacht dat ik er wel klaar voor was, vroeg ik Remco om de zuster te roepen. Ze kwam kijken en deed nog een laatste check en we kregen groen licht. Helaas zat haar dienst erop, dus kwamen er twee nieuwe zusters binnen die me bij het persen gingen begeleiden. Ze vertelden me dat het ongeveer een uur zou duren. Dit was fijn om te weten, want dan stel je jezelf daar op in. Met Remco aan een zijde en de twee zusters aan de andere zijde mocht ik op een wee gaan mee persen. Maar man, viel dat laatste stuk even tegen! Dit kost je echt enorm veel uithoudingsvermogen. De weeën waren nog steeds zwak, dus of het echte weeën zijn geweest durf ik niet goed te zeggen. Het was ook erg gek dat je zelf geen idee hebt wat er beneden allemaal gebeurt. Ik wilde maar één ding en dat was dat het zo snel mogelijk voorbij zou zijn. Remco hielp de zusters goed mee en ze loodsten me er samen goed doorheen. Na een klein uurtje was daar, om 15:22 uur, onze dochter Bo. Cliché maar zo waar, het is echt het mooiste en bijzonderste ooit om mee te maken. En alle pijn ben je vrij snel vergeten.

Langer blijven

Vanwege mijn langdurig gebroken vliezen, bestond er kans op een infectie bij Bo. We konden ervoor kiezen om haar antibiotica te geven. Hierdoor werd ze vrij snel meegenomen door de kinderarts voor het aanbrengen van een infuusje. Dat vond ik wel apart en ik vraag me af of het echt nodig is zo snel, maar goed. Remco mocht met haar mee. De zusters bleven bij mij en ik mocht proberen te douchen. Het was een gek gevoel om op mijn benen te staan en een lege buik te hebben, maar verder ging het goed en lukte het me om zelf te staan in de douche. Na het douchen werd ik naar de kamer met Remco en Bo gereden. We moesten 36 uur in het ziekenhuis blijven om de uitslag van Bo af te wachten of ze een infectie had opgelopen. We hebben vervolgens de hele dag naar Bo liggen staren, want wát is het bijzonder om ineens papa en mama te zijn.

Gelukkig mochten onze ouders ’s avonds in het ziekenhuis op bezoek komen. Vanwege de corona waren er niet meer bezoekers toegestaan en moesten onze ouders om de beurt langskomen.

Op vrijdagmiddag 14 augustus kregen we een positieve uitslag. Bo had gelukkig geen infectie opgelopen. En toen mochten we eindelijk met zijn 3e naar huis.

Ik kijk positief terug op mijn bevalling. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen en dat toekomstige mama’s positief hun bevalling in gaan. Heb je vragen of ben jij mama, laat me dan even weten hoe jij jouw bevallig hebt ervaren in een reactie.

Liefs Natasja

No Comments

    Leave a Reply